Converge 45 Portland Trienyali: 16 Mekânda Çeşitli Sanat Projeleri ve Anlatı Güvenilirliği Sorgulaması
Converge 45, Portland’da 16 mekânda gerçekleşen şehir çapında bir trienyal olarak Lumi Tan’ın küratörlüğünde açıldı; Ursula K. Le Guin’in geçicilik teması etrafında toplanan 28 sanatçı, Trisha Baga’nın “MORE” videosu, Ido Radon’un satranç tahtası ve Rose Salane’in Diana ayakkabıları gibi projelerle çeşitlilik sundu, ancak sergi bütünlüğünden yoksun kaldı.
Converge 45, Portland, Oregon’da şehir genelinde 16 farklı mekânda sergilenen bir trienyal olarak bu sonbaharda başladı. Küratör Lumi Tan, geçicilik kavramını temel alarak Ursula K. Le Guin’in eserlerinden ilham alan 28 sanatçıyı bir araya getirdi; bu yaklaşım, şehrin toplumsal ve çevresel çelişkilerini yansıtmayı amaçladı.
Trisha Baga’nın “MORE” adlı en büyük tek sanatçı sunumu, Portland Institute of Contemporary Art’ta 24 Ekim’e kadar sergilendi. Dört kanallı stereoskopik video, çocuk odası görüntüleri, Titanic batık görüntüleri, NASA’nın bilinç deneyleri ve bilimkurgu film kesitlerini birleştiriyor; sergide ayrıca çürümüş klavye ve laptop formunda seramik heykeller, Apple Store düzenine benzer bir masada sergilendi.
Ido Radon, Pacific Northwest College of Art’ta 3 Ekim’e kadar insan boyutunda bir satranç tahtası kurdu. Tahta, 1990’larda IBM Deep Blue’un Garry Kasparov’u yenmesiyle ilişkilendirilen bir oyunun konumlarını yeniden canlandırıyor ve 1770 tarihli Mechanical Turk otomatonuna gönderme yapıyor.
Keyon Gaskin, Barn Radio’da bir performans sergileyerek trienyal yönetimine yönelik eleştirisini tuvalet kağıdı ve yanıcı bir kibritle somutlaştırdı; bu eylem, izleyicinin güvenilirlik algısını sorgulamasını hedefledi.
Rose Salane, Reed College’da 10 Aralık’a kadar “Afterlife in Public” adlı projesiyle Princess Diana’ya ait ayakkabıları bir alışveriş merkezinde sergiledi, ziyaretçilerin dokunup koklamasına izin verdi ve ardından bir sihirbazla kaybolma numarası yaptı; bu, nesnenin otantikliği üzerine izleyicide şüphe uyandırdı.
Seri, Marcus Fischer, Patricia Vázquez Gómez ve Rob Rhee gibi diğer sanatçıların da katılımıyla geniş bir yelpaze sundu; ancak projeler arasındaki ortak tema eksikliği, serginin bütüncül bir anlatı oluşturamamasına yol açtı.
