Frieze London Focus Bölümünde Sınırları Zorlayan Çalışmalar ve Yenilikçi Tekstil‑Heykel Enstalasyonları
Frieze London’ın Focus bölümü, 12 yıldan daha genç galerilerin solo standlarını sunarak, Jayeeta Chatterjee’nin tekstil‑fotoğraf birleşimi, Isaiah Davis’ın çelik heykelleri, Amanda Moström’un keçi derisiyle dönüştürdüğü nesneler ve diğer yenilikçi projelerle dikkat çekiyor.

Frieze London’ın Focus bölümü, 12 yıldan daha yeni galerilerin tek sergi alanlarını sergilediği, bu yılki fuarın en dinamik ve keşif odaklı kısmı olarak tanımlanıyor. Bölüm, riskin az olduğu diğer alanların aksine sürpriz ve yenilik sunma kapasitesini koruyor.
Jayeeta Chatterjee, Bengaluru‑li sanatçı, büyük tekstil parçaları ve ahşap baskılarla kadın emeğini hem kullandığı malzemelerde hem de imgelerinde inceliyor. Nakshi kantha adı verilen neredeyse kaybolmuş bir dikiş tekniğini, tasvir ettiği kadınların kullandığı eski sarlara basıyor; aynı zamanda fotoğraf ve ses kayıtlarıyla kadınların yaşamlarını belgelediği The Infinite Weft (2026) adlı çalışması, dekoratif desenlerin dalga formuna dönüşümünü gösteriyor.
Isaiah Davis, New York‑lu sanatçı, üç eserle siyah bedenin toplumsal ve politik bağlamdaki kırılganlıklarını ele alıyor. Undertow (2026) adlı heykel, tekerlekli üçgen I‑kirişleri ve “Token gets spent” gibi sözcükleriyle zincirle duvara bağlanıyor; Vesselhood (2026) bir dikdörtgen açıklıktan bir penis gösterirken, Gayer Secrets (2026) ise bir bekaret kemeri ve kutsal kalp unsurlarını birleştiriyor.
Amanda Moström, nesneleri pazarlardan temin edip keçi derisiyle yeniden işleyerek fuar ortamına taşıyor. Gündelik nesneler – şemsiye, kağıt kutu, ofis sandalyesi – hayvan derisiyle kaplanıp yeni bir anlam kazanıyor; parıltılı küre, aynalı mozaiklerle keçi‑derili parçalar arasında duvara bir takımyıldız yansıtıyor.
Yuli Serfaty, Who’s a Good Girl? adlı kurulumunda çoklu göğüslü, başı kesiksiz bir hibrit yaratık sunuyor; CGI video, varlığın öğrenme sürecini ve gözetim dronlarından kaçışını gösteriyor. Ella Fleck, OnlyFans veri akışlarını zemine yerleştirerek çevrimiçi cinselliğin yapay sohbetlerini ve veri merkezlerinden gelen geri dönüştürülmüş zemini sergiliyor. Tom Hardwick‑Allan’ın Engine of Sickness and Light (2026) eseri, ince bir ağaç kesiti ve bebek görüntüsüyle birlikte, baskı, numeroloji ve simya temalarını çok katmanlı bir şekilde işliyor.


